Si Aaron, ang unang mataas na saserdote ng bansang Israel, ay nag-alay pa lang ng ilang handog sa Panginoon. Siya at si Moises ay pumasok sa tabernakulo. Nang lumabas sila mula sa tabernakulo at pinagpala ang mga tao, nakita nila ang isang kamangha-manghang tanawin. Bumaba ang apoy mula sa langit at sinunog ang handog sa altar. Gaya ng inaasahan mo, nang makita ito ng mga tao, humanga sila. Nagpatirapa sila sa kanilang mga mukha habang sumisigaw ng kaluwalhatian sa Panginoon (Lev 9:22–24).
Sina Nadab at Abihu ang panganay na anak ni Aaron at nagsilbi rin bilang pari sa tabernakulo. Sa ganang akin, napakataas ng posibilidad na sila ay mga mananampalataya. Sa palagay ko, hindi pipiliin ng Diyos ang mga hindi mananampalataya para maging mga tagapagmana sa mataas na pagkasaserdote ng Kaniyang bayan. Pero ang dalawang saserdoteng ito ay gumawa ng isang mangmang na bagay.
Sinulat ni Moises na kumuha ang dalawa ng insensaryo at naglagay ng apoy doon. Naghandog sila ng insenso sa Panginoon gamit ang apoy na ito, ngunit hindi naman sila inutusan ng Panginoong gawin ito.
Bakit sumuway ang dalawang lalaking ito sa Panginoon? Hindi sinabi ni Moises, pero sa palagay ko alam ko. Nakita nila kung paano tumugon ang mga tao sa apoy na nagmula sa Panginoon. Ang Panginoon ay pinili sila at ang kanilang ama upang maglingkod bilang mga saserdote sa tabernakulo. Sa kanilang isipan, mataas ang pagtingin sa kanila ng Diyos. Tiningala sila ng mga tao.
Gusto nilang mapahanga ang mga tao. Malalaking tao sila sa kampus. Naapektuhan sila ng kanilang mga posisyon. Gusto nilang maulit ang palakpak ng mga tao. Dahil tila mataas ang pagtingin ng Diyos sa kanila, naisip nilang magandang ideyang magpakita rin ng sarili nilang naglalagablab na pagtatanghal.
Hindi magandang hakbang iyon. Muling lumabas ang himalang apoy. Nagmula talaga ito sa Panginoon. Pero nilamon sila nito. Namatay sila kaagad (Lev 10:1–2).
Ang kanilang kuwento ay nagpapaalala sa akin kay Simon sa Gawa 8:9–24. Siya ay bagong mananampalataya. Nakita niya ang himalang kapangyarihan ng Diyos na kumikilos kina Pedro at Juan. Napahanga ang ibang mananampalataya sa kaniyang bayan, kabilang na siya. Nag-alok siyang babayaran si Pedro kung bibigyan siya ni Pedro ng kakayahang gamitin ang kapangyarihang iyon. Gusto ni Simon na mapahanga ang mga tao.
Marami ang nagbubuod na sila Nadab, Abihu, at Simon ay mga hindi mananampalataya. Palagi kong nagigitla nito. Hindi natin dapat ikagulat na baka gustong maramdaman ng mga mananampalatayang mahalaga sila. Dahil sa ating laman, maaari nating hangarin na isipin ng ibang mananampalatayang tayo ay espesyal. Ilan sa atin ang sasamantalahin ang pagkakataong makita sa mata tao bilang pinakamahalagang tao sa simbahan?
Madaling tingnan ang tatlong lalaking ito at ipalagay na sila ay hindi mananampalataya. Baka makumbinse natin ang sarili nating hindi natin gagawin ang isang bagay na kasing-lakas ng apog at mapangahas na gaya ng ginawa nila. Tama lang na parusahan sila ng Diyos. Namatay sina Nadab at Abihu. Sinabi ni Pedro kay Simon na nasa panganib siyang makaranas ng parehong kapalaran.
Ang kapalaluan ay isang kakila-kilabot na bagay. Hangal tayo kung iniisip nating hindi tayo apektado nito. Ang Simbahan ay ang Katawan ni Cristo. Sa Kaniya ito. Bawat isa sa atin ay alipin lamang dito (1 Cor 3:5–7). Anuman ang ating papel at kaloob, maging kontento tayo. Nawa’y hindi tayo kailanman magkasala sa pagtatangkang pahangain ang iba. Sa halip, hikayatin natin ang ibang humanga sa Panginoon. Siya ang nagbaba ng apoy mula sa langit noong panahon nina Nadab at Abihu, at gumawa ng mga himala sa pamamagitan nina Pedro at Juan.
