Dito’y naging sakdal ang pagibig sa atin, upang tayo’y magkaroon ng pagkakatiwala sa araw ng paghuhukom; sapagka’t kung ano siya, ay gayon din naman tayo sa sanglibutang ito. Walang takot sa pagibig: kundi ang sakdal na pagibig ay nagpapalayas ng takot, sapagka’t ang takot ay may kaparusahan; at ang natatakot ay hindi pa pinasasakdal sa pagibig. Tayo’y nagsisiibig, sapagka’t siya’y unang umibig sa atin (1 Juan 4:17-19).
Maraming komentarista ang hindi nauunawaan ang sinasabi ni Juan.
Marami, kung hindi man karamihan, sa mga komentarista ang naniniwalang magkakaroon lamang ng iisang eskatolohikal na paghuhukom – iyon ay, isang paghuhukom ng lahat ng tao pagkatapos ng buhay na ito.
Tinatawag nila itong pinal na paghuhukom. Tingnan, halimbawa, ang isang sermon noong 1985 ni Dr. John Piper tungkol sa talatang ito sa desiringGod.org. (Tingnan dito). Sinasabi niyang ang “araw ng paghuhukom” ay tumutukoy sa pinal na paghuhukom, kung kailan malalaman natin kung ang ating kapalaran ay ang kaharian o impiyerno.
Karamihan sa mga tao ay naniniwalang susuriin ni Jesus ang ating mga gawa, at kung ang ating mga gawa ay sapat na mabuti, tayo ay papayagang makapasok sa Kaniyang kaharian. Kung hindi, tayo ay ipadadala sa lawa ng apoy.
Sa Juan 5:24, ipinangako ng Panginoong Jesus na ang mga nanampalataya sa Kaniya ay hindi mapapahamak. Ngunit si Juan ay nagsasalita tungkol sa “araw ng paghuhukom” ng mananampalataya. Paano natin ipaliliwanag ang hindi pagkakaunawaang ito?
Ang Juan 5:24 ay tungkol sa buhay na walang hanggang. Ang mananampalataya ay “may buhay na walang hanggan” at “lumipat mula sa kamatayan patungo sa buhay.” Ang gitnang pahayag tungkol sa hindi “pagdating ng mananampalataya sa paghatol” ay tungkol sa paghatol na may kinalaman sa buhay na walang hanggan. Ang mga mananampalataya ay hindi daraan sa paghatol upang matukoy ang ating walang hanggang kapalaran.
Ang walang hanggang kapalaran para sa bawat mananampalataya ay natatakda sa sandaling tayo ay manampalataya. Tingnan ang Juan 3:16 at Juan 5:24.
Habang karamihan sa mga komentarista ay iniisip na ang Hukuman ni Cristo (JSOC) ay isa pang pangalan para sa Paghuhukom ng Dakilang Puting Luklukan (GWTJ), nagkakamali sila. Ang JSOC ay nagaganap bago ang Milenyo at para lamang sa mga mananampalataya (Lucas 19:16-26; 2 Cor 5:9-10). Ang GWTJ ay pagkatapos ng Millennium at para sa mga hindi mananampalataya (Lucas 19:27; Pah 20:11-15). Sa GWTJ, ang mga hindi nasumpungan sa Aklat ng Buhay ay itatapon sa lawa ng apoy (Pah 20:15). Kahit sa GWTJ, walang sinuman ang hahatulan dahil sa kaniyang mga gawa. Ang isyu ay ang kaniyang pagkukulang na manampalataya kay Jesucristo sa buhay na ito.
Ang araw ng paghuhukom ng mananampalataya ay tumutukoy sa Hukuman ni Cristo, ang Bema. Ihambing ang 1 Juan 2:28, kung saan ginagamit ni Juan ang parehong wika ng katapangan kaugnay ng Kaniyang pagdating. Kapag bumalik si Jesus pagkatapos ng Tribulasyon, hahatulan Niya ang lahat ng mga mananampalataya sa panahon ng simbahan upang matukoy ang kanilang walang hanggang gantimpala.
Ang pagbanggit sa perpektong pag-ibig ay medyo nakakalito. Ang maturong pag-ibig ay mas magandang salin. Lahat tayo ay nabibigong mahalin ang iba sa lahat ng oras. Ngunit mas nagiging mapagmahal tayo sa ibang mga mananampalataya, mas nagiging matapang tayo habang iniisip ang Rapture at ang Bema.
Narito ang ilang mga talatang maaari mong pag-aralan para sa karagdagang kaalaman tungkol sa Bema:
- 1 Juan 2:28
- Mateo 6:19-21
- Lucas 19:16-26, ang Talinhaga ng mga Mina
- 1 Cor 3:10-15
- 2 Cor 5:9-10
- 2 Tim 4:6-8.
Manatiling nakatuon sa biyaya at mananatili kang tiyak na ikaw ay ligtas magpakailanman at mananatili kang lubos na motibadong mahalin ang mga anak ng Diyos.
