Ganap Na Deprabidad At Ang Senturiong Julius

Sa Gawa 27–28, si Pablo ay naglalakbay patungong Roma upang humarap sa paglilitis. Isang Romanong senturiong nagngangalang Julius ang itinalaga sa responsibilidad na dalhin siya roon.

Si Julius ay isang pagano, at hindi natin alam kung siya ay nanampalataya kay Jesus para sa buhay na walang hanggan. Ngunit si Lucas ay humanga sa senturiong ito at nagsasalita tungkol sa kaniya sa magagandang salita. Ang katotohanang binanggit niya ang pangalan nito at inilarawan ang kaniyang mga mabuting gawa kay Pablo ay nagmumungkahing maaaring siya ay naging mananampalataya.

Ang doktrina ng Calvinistang ganap na deprabidad ay nagsasaad na ang isang hindi mananampalataya ay hindi makatutugon sa espirituwal na katotohanan, dahil siya ay espirituwal na patay. Dapat, kahit sa maliit na paraan, magdulot si Julius ng pag-aalinlangan sa pananaw na iyon. Si Julius ay tila tumutugon sa kaniyang nakikita at naririnig kay Pablo.

Sa Mga Gawa 27:3, si Julius ay nagpakita ng hindi pangkaraniwang kabaitan kay Pablo (Marshall, Acts, 404). Hindi ipinaliwanag ni Lucas kung bakit tinrato ni Julius si Pablo sa ganitong paraan. Posibleng si Julius ay may kaalaman tungkol sa Kristiyanismo. Pamilyar siya sa Cesarea, ang lunsod kung saan nagkaroon ng pananampalataya si Cornelio at ang kaniyang sambahayan (Gawa 10). Sa isang medyo maliit na bilang ng mga senturion sa rehiyon, lubos na posibleng narinig ni Julius ang tungkol sa pananampalataya ng kaniyang kapwa senturion.

Ipinakita rin ni Julius ang kabaitan kay Pablo sa biyahe patungong Roma. Karaniwan, ang mga bilanggo ay pinananatili sa ilalim ng dekada habang naglalakbay. Si Lucas, gayunpaman, ay naiisip si Pablo sa itaas ng dekada. Maaari siyang makipag-usap sa iba, hikayatin sila, at kahit kumaing kasama nila. Kung gayon, ito ay isa pang patunay ng mabuting pag-uugali ni Julius kay Pablo (Rapske, Acts, 270), kahit na si Pablo ay kaniyang bilanggo.

Malinaw na habang nagpapatuloy ang paglalakbay, nakikita ni Julius ang Diyos na kumikilos kay Pablo. Sa Gawa 27:22-26, si Pablo ay gumawa ng isang hula, na sinasabing isang anghel ng Panginoon ang nagsabi sa kaniya kung ano ang mangyayari. Mula sa pananaw ng tao, ang hula ay may napakaliit na tsansang mangyari, at hindi ito pinaniniwalaan ng mga marinong nasa barko (27:30). Si Julius ay nasangkot sa lahat ng nangyari sa kaniyang paglalakbay kasama si Pablo at nakita nang personal ang kamangha-manghang pagsasalita ng katotohanan ni Pablo. Natutunan ni Julius na magtiwala sa mga tagubilin ni Pablo kaysa sa mga bihasang mandaragat, kahit na walang kaalaman si Pablo sa paglalayag (27:43). Sabi ni Bock, malinaw na naniwala si Julius na utang niya ang kaniyang buhay sa Diyos na pinaglilingkuran ni Pablo (Bock, Acts, 728, 741).

Pagkatapos ng pagkawasak ng barko, nagpatuloy ang kabaitan ni Julius kay Pablo. Sa Gawa 27, si Pablo ay isang bilanggo. Ngunit pagkatapos ng pagkawasak ng barko, ang mga tao sa pulo kung saan sumadsad ang barko ay hindi tinitingnan si Pablo bilang isang bilanggo. Dahil si Julius ang pinakamataas na ranggo na opisyal ng militar na naroroon, ang pagbabagong ito sa nakikitang katayuan ni Pablo ay bunga ng saloobin ni Julius patungo sa kaniya (Conzelmann, Acts, 223).

Malalaman ni Julius ang tungkol sa mga milagrong ginawa ni Pablo sa isla (halimbawa, 28:7-9). Nang dumating ang grupo sa Puteoli, pinayagan ni Julius si Pablo, kahit na siya ay isang bilanggo, na manatili kasama ang mga kaibigan sa loob ng pitong araw (Gawa 28:14). Mukhang ang kabaitang ipinakita ni Julius kay Pablo ay bunga ng karakter, pamumuno, at mga ebidensyang nakita ni Julius sa banal na gawain sa kaniya.

Maaaring sabihin ng isang si Julius, tulad ng kaniyang kapwa senturiong si Cornelio, ay naging mananampalataya kay Jesucristo. Kahit na hindi, tiyak na bukas siya sa katotohanan. Hindi siya nakita ni Lucas bilang isang patay na bangkay na hindi makatugon sa anumang liwanag na ibinigay sa kaniya ng Diyos. Nagbibigay si Julius ng isang matibay na argumento laban sa doktrina ng ganap na deprabidad.