Si Dr. Tony Badger, may-akda ng Confronting Calvinism, ay nagsabi tungkol sa tinatawag na Perseverance of the Saints (Pagtitiis ng mga Banal):
Walang isang talata sa Kasulatang… nagpapakitang ang sinumang nanampalataya kay Cristo para sa buhay na walang hanggan…ay dapat kumilos nang tama at manatiling moral at doktrinang dalisay…hanggang sa katapusan ng kaniyang pisikal na buhay upang…patunayang siya ay anak ng Diyos magpakailanman. Sa kabaligtaran, ang Biblia ay puno ng mga halimbawa ng mga taong ipinanganak nang muling nabigo sa parehong doktrina at moralidad (p. 283).
Ang punto ni Badger ay ang eternal na seguridad ay totoo kahit na ang isang mananampalataya ay makatiis o hindi. Hindi garantisadong ang isang mananampalataya ay makatitiis. Kung hindi siya makatitiis, mawawalan siya ng mga walang hanggang gantimpala tulad ng paghahari kasama ni Cristo, ngunit hindi maaapektuhan ang kaniyang walang hanggang kapalaran. Siya ay mananatiling anak ng Diyos, gaya ng ipinangako ng Panginoon sa Juan 3:16 at maraming iba pang mga teksto (hal., Juan 4:10-14; 5:24; 6:35, 37, 39, 47; 11:25-27).
Sa aking aklat, Is Calvinism Biblical? (ICB) tinalakay ko ang dalawang sitas na nagpapawalang-bisa sa Perseverance of the Saints (Ang Pagtitiis ng mga Banal): Pahayag 20:11-15 at Juan 11:25-27.
Pahayag 20:11-15. Ayon sa mga sitas na ito, ang lahat ng mga hindi naniniwala sa lahat ng panahon ay “hinatulan ayon sa mga bagay na nasusulat sa mga aklat, [ayon sa kanilang mga gawa]” (v 11). Ang kanilang mga gawa ang magtatakda ng antas ng katanggap-tanggap na pagdurusang (Mat 10:15; 11:22) tinanggap ng bawat isa. Gayunpaman, walang sinuman ang itatapon sa lawa ng apoy dahil sa kaniyang mga gawa. Sa halip, “ang sinoman ay hindi nasumpungang nakasulat sa aklat ng buhay, ay ibinulid sa dagatdagatang apoy” (Pah 20:15). Ang isang tao ay napapasok sa Aklat ng Buhay sa pamamagitan ng pananampalataya sa Panginoong Jesus para sa buhay na walang hanggang Kaniyang ipinangako. Ang pagtitiis ay hindi isyu sa Paghuhukom ng Dakilang Puting Luklukan sa Pahayag 20:11-15.
Sa pahina 120 ng ICB, isinulat ko:
Kung totoo ang Calvinismo, ang Pah 20:15 ay mababasang ganito, “At sinumang ang mga gawa ay hindi nagpapatunay na siya ay tunay na nanampalataya kay Jesus ay itinapon sa lawa ng apoy.” Ang isyu ay kung ano ang natagpuan sa mga aklat, hindi kung ano ang natagpuan o hindi natagpuan sa Aklat ng Buhay.
Sa halip, ayon sa Pah 20:15, ang batayan ng walang hanggang kaparusahan ay ang hindi pagkatagpo sa Aklat ng Buhay. Walang kinalaman ang mga gawa doon. Ang Aklat ng Buhay ay naglalaman ng listahan ng lahat ng may buhay na walang hanggan. Ang lahat ng walang buhay na walang hanggan ay itatapon sa lawa ng apoy. Ang lahat ng may buhay na walang hanggan ay makapapasok sa walang hanggang kaharian ni Cristo.
Alam natin mula sa turo ng Panginoong Jesus kung ano ang dapat gawin ng isang tao upang makapasok sa Aklat ng Buhay. Itinuro niyang sinumang sumampalataya sa Kaniya ay mayroong buhay na walang hanggang at hindi kailanman makararanas ng ikalawang kamatayan ng Pah 20:14 (halimbawa, Juan 3:16; 5:24; 6:35; 11:26, “hindi kailanman mamamatay” = “hindi kailanman makakaranas ng ikalawang kamatayan”).
Tumpak na sinabi ni Dave Hunt, “Sinumang gugugol ng walang hanggan sa Lawa ng Apoy (Pahayag 20:14) ay siya mismo ang nagpadala roon ng kaniyang sarili sa pamamagitan ng pagtanggi sa kaligtasang ibinigay ng Diyos sa kaniya bilang isang libreng regalo ng Kaniyang biyaya” (What Love Is This? Calvinism’s Misrepresentation of God, Second Edition [Bend, OR: The Berean Call, 2004], 312).
Juan 11:25-27. Ang katiyakan ng pagiging gloripikado upang makasama ang Panginoon magpakailanman sa Kaniyang kaharian ay nagmumula sa pananampalataya lamang, hiwalay sa mga gawa (Juan 11:25). Ang katiyakang ang isang tao ay “hindi kailanman mamamatay [espirituwal]” ay nakabatay lamang sa kaniyang pananampalataya sa Kaniya (“Ang sumasampalataya sa Akin ay hindi kailanman mamamatay”). Walang nabanggit o pahiwatig ng pagtitiis sa Juan 11:25-27.
Ang mga Calvinista ay binibigyang-kahulugan ang mga sitas na ito bilang ang sinumang patuloy na nananampalataya hanggang sa katapusan ng kaniyang buhay ay luluwalhatiin at hindi kailanman mamamatay espirituwal. Ngunit iyon ay isang imposibleng interpretasyon sa tatlong kadahilanan. Una, nangangahulugan itong ang isang tao ay hindi ipapanganak na muli hanggang sa siya ay magtiis sa pananampalataya hanggang sa katapusan ng kaniyang buhay. Walang sinumang ipinanganak na muli na mabubuhay sa lupa, dahil ayon sa depinisyon ng Calvinismo, wala pang sinumang nabubuhay na “nakatiis.” Pangalawa, nangangahulugan itong nilinlang ng Panginoon ang mga tao nang gamitin Niya ang mga ilustrasyon tulad ng pag-inom ng tubig ng buhay at hindi na muling mauuhaw, at pagkain ng tinapay ng buhay at hindi na muling magugutom (Juan 4:10-14; 6:35). Pangatlo, ang kasalukuyang panahon sa indicative mood ay hindi tumutukoy sa nagpapatuloy na aksiyon. Ang konteksto ang nagpapakita kung anong uri ng aksiyon ang kasangkot. Ang mga konteksto ng Juan 3:16; 4:10-14; 5:24; 6:35-47, at 11:25-27 ay lahat nagpapakitang ang isang tao ay ligtas magpakailanman sa sandaling siya ay manampalataya kay Jesus.
Dapat ding tandaang ang “pagtitiis sa pananampalataya” ay hindi kapareho ng “pagtitiis sa mabuting gawa.” Gayunpaman, sinasabi ng mga Calvinistang dapat makatiis sa parehong pananampalataya at mabuting gawa upang patunayang siya ay ipinanganak na muli (mga makalumang Calvinista) o upang makamit ang “pinal na kaligtasan” (mga makabagong Calvinista).
Ang Pagtitiis ng mga Banal ay isang kabayong Troyano. Pinapayagan nito ang isang taong magpanggap na nananampalataya siya sa walang hanggang seguridad habang sinasabi ring kung mabibigo kang makatiis, magtatapos ka sa lawa ng apoy. Walang katiyakan ng walang hanggang buhay para sa isang taong nananampalatayang kailangan niyang makatiis upang makapasok sa kaharian ni Cristo at maiwasan ang walang hanggang kaparusahan.
Manatiling nakatuon sa biyaya at malalaman mong ikaw ay ligtas magpakailanman kahit makatiis ka man o hindi.
