Sa Lukas 9:57, ang Panginoon ay papunta sa Jerusalem upang magdusa at mamatay. Habang Siya ay “nasa daan” patungo sa destinasyong iyon, isang lalaki ang lumapit sa Kanya at sinabi sa Panginoon na susundan niya Siya saanman Siya pumunta.

Maaari nating buong tiwalang sabihing ang lalaking ito ay isang mananampalataya. Naniniwala siyang si Jesus ang Cristo, at ngayon ay nais Siyang sundan sa bilang alagad. Gaya ng alam ng karamihan sa mga mambabasa ng blog na ito, may pagkakaiba sa pagitan ng pagiging mananampalataya at pagiging alagad. Ang lalaking ito ay lumalapit sa Panginoon, sinasabing nais niyang lumakad sa mga yapak ni Cristo at matuto mula sa Kanya. Handa siyang bayaran ang halagang iyon. Gagantimpalaan ng kaniyang Guro ang isang alagad.

Pero ano kaya ang iniisip ng lalaking ito na kasangkot sa pagsunod sa Panginoon? Ano sa palagay niya ang magiging halaga nito? Alam niyang si Jesus ang Cristo at nakita niyang papunta Siya sa Jerusalem. Mukhang akala niya pupunta si Hesus doon para mamuno. Ganoon ang iniisip ng labindalawang alagad na pinakamalapit sa Panginoon. Hindi nila naintindihang pupunta Siya sa Jerusalem upang maghirap at mamatay. Malaki ang posibilidad na naipahayag na nila ang kanilang damdamin sa iba, tulad ng lalaking ito.

Sa tingin ko, gusto ng lalaking itong sumali sa aksyon. Nagtatalo-talo ang mga alagad sa isa’t isa tungkol sa kung gaano sila kadakila kapag nagsimula na ang paghahari ni Jesus, na sa palagay nila ay malapit nang mangyari (Lucas 9:46). Alam ng lalaking itong hindi siya kabilang sa malapit na mga tagasunod ng Hari, ngunit gusto niyang mapabilang sa Kaniyang gabinete.

Ang kanyang pariralang, “saan Ka man pumunta,” ay dapat unawain sa liwanag na iyon. Nasisiyahan siyang pumunta saanman nais ng Panginoon. Nang makarating sila sa Jerusalem, hindi siya mapupunta sa kaliwa o kanan ng Hari. Hindi siya magiging punong tauhan Niya. Pero pwede siyang kumuha ng ibang posisyon ng awtoridad. Kung gusto ng Panginoong siya ang maging alkalde ng Bethlehem, napakaganda niyan. Handa pa nga siyang maging alkalde ng isang lungsod sa hilaga ng Galilea. Ang kaharian ni Cristo ay magiging pandaigdig. Tatanggapin ng lalaking itong maging embahador ng Hari sa isang bansang Gentil. Siya ay may kakayahang umangkop. “Saan man” pumunta ang Panginoon basta kasama siya sa paglakad, ito ay katanggap-tanggap sa kaniya.

Ang pangunahing punto ay iniisip ng lalaking ito, tulad ng Labindalawa, na darating kaagad ang kaharian. Inakala niyang bilang isang alagad, ang kaniyang malapit na hinaharap ay magiging buhay ng kapangyarihan at karangalan. Hindi mahalaga kung saan matatagpuan ang marangal na posisyong iyon.
Hindi niya naintindihan. Itinuturo sa kanya ni Jesus na wala Siyang “mapaglalagyan ng Kaniyang ulo.” Ang Panginoon ay hindi patungo sa isang palasyo. Hindi Siya pupunta sa Jerusalem at lilibot sa Israel para mamigay ng mga palasyo sa Kaniyang mga alagad.

Sa mga naunang talata, inilarawan ni Lukas kung paanong walang mapagpahingahan ang Panginoon. Pumasok siya sa isang lungsod sa Samaria at naghahanap ng matutulugan. Pinalayas Siya ng mga tao sa kanilang bayan (9:51-56).

Akala ng lalaking ito ay pupunta siya sa isang magandang bahay na may malaki at malambot na kama. Iyon ang inaakala niyang kahulugan ng pagiging alagad. Inaayos ng Panginoon ang mga bagay-bagay. Ang pagsunod sa Kaniya sa pagiging alagad ay hindi magdadala ng palakpak ng mundo. Magdadala ito ng oposisyon at kakulangan sa ilang ginhawa.

Minsan naniniwala ang mga tao kay Cristo at nalilinlang. Sinabihan silang ngayong mga anak na sila ng Diyos, bubuti ang kanilang buhay. Makahahanap sila ng mas magandang trabaho. Makahahanap sila ng perpektong asawa. Magiging maayos ang kanilang pagsasama. Kung tapat ang mga mananampalataya, pagpapalain sila ng Diyos sa mga ganitong paraan.

Iyan ang akala ng lalaking ito. Mali siya. Kung susundin mo si Cristo, baka makahanap ka ng magandang trabaho at magandang asawa. Baka hindi. Pero ang makikita mo ay ito: Hindi aaprubahan ng mundo ang iyong buhay. Gagantimpalaan ng Panginoon ang Kaniyang mga alagad kapag Siya ay bumalik at maghari.
Sa buhay na ito, maaaring asahan ng mga alagad ang mga paghihirap. Iyan ang sinabi ng Panginoon sa lalaking ito. Iyan ang sinasabi Niya sa atin. Ang Kaniyang mga salita ay nagpapaalala sa akin ng lumang kanta, “Hindi ko ipinangako sa iyo ang isang hardin ng rosas.”