Pan Jezus Chrystus powiedział swoim uczniom, aby prosili, szukali i pukali. Kto tak czyni, ten otrzyma, znajdzie i zostanie mu otwarte (Łukasza 11,9-10). Te wersety są często cytowane. Jednak szerszy kontekst jest zazwyczaj pomijany, w wyniku czego słowa Pana Jezusa Chrystusa są często interpretowane w sposób bardzo ogólny. Jednak uważna analiza kontekstu sugeruje, że miał On na myśli coś bardziej konkretnego.
Wersety te są częścią przypowieści, w której pewien człowiek udaje się do przyjaciela po chleb (Łukasza 11:5-13). Człowiek ten szukał chleba, pukał do drzwi i prosił o niego. Tuż przed przypowieścią Pan Jezus przekazał swoim uczniom modlitwę wzorcową, często nazywaną Modlitwą Pańską (Łukasza 11,2-4).
Przypowieść jest powiązana z modlitwą. Pojawia się zaraz po modlitwie i jest skierowana do tej samej grupy słuchaczy, czyli do uczniów. Zarówno w przypowieści, jak i w modlitwie Bóg jest określany jako niebiański Ojciec uczniów (Łukasza 11,2.13).
Człowiek z przypowieści prosił o coś. W modlitwie wzorcowej Chrystus Pan powiedział uczniom, aby prosili swojego Ojca Niebiańskiego o różne rzeczy. Słowo „chleb” pojawia się zarówno w przypowieści, jak i w modlitwie (Łukasza 11,3.5.11).
Człowiek z przypowieści prosił o chleb, a Pan Jezus Chrystus powiedział swoim uczniom, aby prosili swojego Ojca Niebiańskiego o chleb. Przypowieść uczy uczniów, aby prosili, szukali i pukali. Powinni to robić śmiało (Łukasza 11,8; greckie słowo przetłumaczone w niektórych przekładach jako „wytrwale” lepiej byłoby przetłumaczyć jako „śmiało” lub „bez skrupułów”). Ich Ojciec Niebiański da im dobre rzeczy, których szukają i o które proszą.
Głównym punktem jest to, że uczniowie powinni śmiało szukać i prosić o rzeczy, o których Jezus Chrystus właśnie mówił w Modlitwie Pańskiej.
Co to są za rzeczy? Pan Jezus Chrystus nie mówił w kategoriach ogólnych. W Modlitwie Pańskiej podał konkretne rzeczy, o które należy prosić.
Pan Jezus często nauczał o nadchodzącym królestwie. W Modlitwie Pańskiej powiedział swoim uczniom, aby prosili o nadejście królestwa. Powinni pragnąć życia, które oddaje chwałę ich Ojcu w niebie. Powinni starać się polegać na Nim w tym, czego potrzebują, być miłosierni wobec innych, prosić o przebaczenie, gdy zgrzeszą i unikać grzechu.
Takie życie wyczekuje nadejścia królestwa. To właśnie takie życie zostanie nagrodzone w królestwie.
To są rzeczy, których uczniowie powinni szukać. To są rzeczy, o które powinni prosić. Powinni udać się do Pana i „pukać”.
Człowiek z przypowieści podszedł do drzwi swojego sąsiada i zapukał. Szukał tego, czego potrzebował. Prosił. Na początku sąsiad odpowiedział: „Nie”, ale w końcu dał mu to, czego szukał i o co prosił.
Pan Bóg nie jest jak ten sąsiad. On chętnie daje to, co dobre, swoim uczniom. Pan Jezus Chrystus podsumował, co daje tym, którzy do Niego przychodzą. Daje im Świętego Ducha Bożego (Łukasza 11,13). To Duch da uczniowi moc do czynienia tego, co Pan Jezus Chrystus opisał w Modlitwie Pańskiej. To Duch Święty daje uczniowi zdolność do życia, które zostanie nagrodzone, gdy Pan Jezus Chrystus powróci na ziemię, aby panować.
Uczeń, który szuka królestwa i pragnie być w nim wielkim, znajdzie to, czego szuka (Mateusza 6,33). Jeśli poprosi Pana Jezusa Chrystusa, aby dał mu to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu, otrzyma to, czego potrzebuje. Musi odważnie pójść do Pana Jezusa Chrystusa i „pukać” do tronu łaski (Hebrajczyków 4,16). W przeciwieństwie do sąsiada z przypowieści, który nie chciał wstać z łóżka, Pan Jezus Chrystus chętnie otworzy drzwi, aby dać to, czego szuka Jego uczeń.
