Sa Lucas 4:18-27, nangaral si Jesus ng isang sermon sa sinagoga sa Nazaret. Sa sermon, binanggit Niya ang dalawang Gentil sa LT—isa ay balo, ang isa ay isang pinuno ng militar—na tumugon nang mabuti sa sinasabi at ginagawa ng Diyos sa pamamagitan ng mga propetang si Elias at Eliseo. Ang pinuno ng militar ay si Naaman, isang kumander sa hukbong pumipighati sa bansang Israel (2 Hari 5:1-27).
Nang binanggit ng Panginoon ang dalawang Gentil na ito sa mabuting paraan, gusto siyang patayin ng mga Judio sa Nazaret.
Sinasabi ng ilan na ang punto ng sermon sa Nazareth ay ang mga Judio ay tatanggihan ang Panginoon, kung saan ang Diyos ay tatanggihan ang bansang Israel bilang Kaniyang piniling bayan at ililipat ang Kaniyang pabor sa mga Gentil. Ang Simbahan, na pangunahing binubuo ng mga Gentil, ay papalit sa Israel. Ang mga may ganitong pananaw ay nagsasabing ang sermong ito sa simula ng makalupang ministeryo ng Panginoon ay tumutukoy sa pagpapalit na ito. Tinatawag ito ni Bovon na isang “programmatic statement.” Ang Nazaret ay kumakatawan sa buong Israel. Mula sa simula, alam na ng mambabasa ng Lucas na tatanggihan ng mga Judio ang Cristo at papatayin Siya (Bovon, Luke, 152).
Ngunit ito ay malalim na pagbabasa sa sermon. Hindi tinanggihan ng buong Israel si Cristo. May ilang nanampalataya sa Kaniya. Inasahan ng propetang Simeon ang pagtalikod ng Israel sa Lucas 2:34; gayunpaman, bahagya lamang ang pagtalikod na ito. Nilinaw din ni Simeong may ilan sa bansa ang mananampalataya (sila ay “babangon”).
Sa sermon, sinabi ni Jesus na Siya ay dumating upang tuparin ang Isa 61:1–2 (Lucas 4:18-19). Ang talata mula sa Isaias ay nagpapahiwatig na magkakaroon din ng tagumpay sa mga Judio (Isa 61:3); ang mga nasa Sion ay aaliwin pagkatapos nilang magluksa. Ang mga Judiong ito ay tatawaging “mga punongkahoy ng katuwiran” (Fitzmyer, Luke, 529, 537).
Sa mga halimbawa nina Naaman at ng balo, ipinapakita ni Lucas na ang plano ng Diyos ay kinabibilangan din ng pag-abot sa mga Gentil. Ang mga ministeryo nina Elias at Eliseo ay hindi nangangahulugang iniwan nila ang Israel. Ibig sabihin nito ay naglingkod sila sa mga dayuhan. Ang kanilang mga ministeryo ay nagbigay din ng isang LT na kadahilanan para sa misyon sa mga Gentil na detalyadong itatala ni Lucas sa Gawa.
Siyempre, isinulat ni Lucas ang aklat ng Gawa, na nakabatay sa Ebanghelyo ni Lucas. Ang aklat ng Gawa ay nagbibigay-diin sa misyon sa mga Gentil, partikular sa pamamagitan ng ministeryo ni Pablo. Ang pagbanggit sa balo at kay Naaman – na, noong panahon nina Elias at Eliseo, ay tumugon nang mas mabuti kaysa sa mga Judio – ay nagpapakitang maraming mga Gentil ang tutugon sa mensahe ng buhay na walang hanggan habang maraming mga Judio ang hindi tutugon.
Signipikanteng pinili ng Panginoon si Naaman, isang pinunong militar na Gentil. Signipikante ring si Naaman ay isang kumander sa hukbong sumakop sa Israel. Sa simula ng Kaniyang ministeryo, sa Kaniyang unang sermon sa Lucas, ginamit ng Panginoon si Naaman bilang halimbawa.
Sa aklat ng Gawa, isa pang paganong pinunong militar ang tutugon sa mensahe ng buhay. Ang pangalan niya ay Cornelio. Bilang isang Romanong kumander, siya rin ay isang kumander sa hukbong sumasakop sa Israel. Maraming Judio ang tumanggi kay Cristo at sa mensaheng ipinapadala Niya sa pamamagitan ng Kaniyang mga propeta at apostol. Ngunit si Cornelio ay tumugon nang paborable.
Ang pagbanggit kay Naaman sa Lucas 4 ay nagpapahiwatig ng mga pangyayari sa Gawa 10. Tulad ng balo at kay Naaman sa LT, madalas na tumutugon nang paborable ang mga Gentil sa aklat ng Gawa sa sinasabi at ginagawa ng Panginoon sa pamamagitan ng Kaniyang mga mensahero. Ang mga Judio ay madalas na hindi. Ngunit hindi ito nangangahulugang pinalitan ng Simbahan ang Israel. Si Pablo, kahit na siya ay nangaral sa mga Gentil, ay nangaral din sa mga Judio. May mga Judiong nanampalataya. Hindi itinakwil ng Diyos ang Kaniyang bayan, ang Israel. Ang mga mananampalatayang Judio at Gentil ay bumubuo sa Simbahan. At isang araw, ang buong Israel ay maliligtas (Rom 11:26).
