Co jest nie tak z kalwinizmem? Część 5: Kalwińska doktryna „wytrwałości świętych” jest niebiblijna

Dr Tony Badger, autor książki „Confronting Calvinism” („Zmagając się z kalwinizmem”), tak wypowiada się na temat tak zwanej „wytrwałości świętych”:

Żaden fragment Pisma Świętego nie wskazuje, że ten, kto wierzy w Chrystusa w nadziei życia wiecznego musi postępować właściwie i pozostawać czystym moralnie oraz doktrynalnie aż do końca swojego fizycznego życia, aby udowodnić, że na zawsze jest dzieckiem Bożym. Wręcz przeciwnie, Biblia jest pełna przykładów ludzi odrodzonych, którzy zawodzą zarówno w kwestiach doktrynalnych, jak i moralnych (s. 283).

Badger zwraca uwagę, że wieczne zbawienie jest faktem niezależnie od tego, czy wierzący wytrwa, czy nie. Nie ma gwarancji, że wierzący wytrwa. Jeśli tego nie uczyni, nie straci zbawienia, nie straci życia wiecznego, ale straci wieczne nagrody, takie jak panowanie z Chrystusem, ale nie wpłynie to na jego wieczne przeznaczenie. Pozostaje dzieckiem Bożym, tak jak obiecał Pan Jezus Chrystus w Ewangelii Jana 3:16 i wielu innych fragmentach (np. Jana 4:10-14; 5:24; 6:35,37,39,47; 11:25-27).

W mojej książce „Is Calvinism Biblical?” („Czy kalwinizm jest biblijny?”, ICB) rozważam dwa fragmenty, które obalają doktrynę wytrwałości świętych: Objawienie 20:11-15 oraz Ewangelię Jana 11:25-27.

Objawienie 20:11-15. Zgodnie z tymi wersetami wszyscy niewierzący wszechczasów zostaną „osądzeni według swoich uczynków, na podstawie tego, co zostało zapisane w księgach [czynów]” (Objawienie 20:11). Ich uczynki określą stopień piekielnych mąk, jakie będą znosić przez wieki wieków przebywania w jeziorze z ognia i siarki (Mateusza 10:15; 11:22), na które każdy z nich zasłużył. Jednak nikt nie zostanie umieszczony w jeziorze z ognia i siarki z powodu swoich uczynków. Zamiast tego: „każdy, kogo imienia nie znaleziono w Księdze Życia, został umieszczony w jeziorze z ognia” (Objawienie 20:15). Do Księgi Życia trafia się poprzez wiarę w Pana Jezusa Chrystusa dla życia wiecznego, poprzez uwierzenie Jezusowi w celu uzyskania życia wiecznego, które On obiecuje. Wytrwałość nie będzie mieć znaczenia podczas Sądu przed Wielkim Białym Tronem, o którym mowa w Objawieniu 20:11-15.

Na stronie 120 książki ICB napisałem:

Gdyby kalwinizm był prawdziwy, Objawienie 20:15 brzmiałoby: „A każdy, którego uczynki nie dowiodły, że prawdziwie wierzył w Jezusa, został wrzucony do jeziora ognia”. Kwestią decydującą byłoby to, co znaleziono w księgach, a nie to, co znaleziono lub nie znaleziono w Księdze Życia.

Zamiast tego, zgodnie z Objawieniem 20:15, podstawą wiecznego potępienia jest brak wpisu w Księdze Życia. Uczynki nie mają z tym nic wspólnego. Księga Życia zawiera listę wszystkich, którzy mają życie wieczne. Wszyscy, którym brakuje życia wiecznego, zostaną umieszczeni w jeziorze z ognia i siarki. Wszyscy posiadający życie wieczne, są raz na zawsze i nieutracalnie zbawieni, i jako posiadacze życia wiecznego wejdą do wiecznego Królestwa Chrystusa.

Z nauk Pana Jezusa Chrystusa wiemy, co musi się stać w życiu człowieka, aby człowiek ten znalazł się w Księdze Życia. Pan Jezus Chrystus nauczał, że każdy, kto w Niego wierzy, każdy kto uwierzy Jezusowi Chrystusowi dla życia wiecznego, ma życie wieczne i nigdy nie doświadczy drugiej śmierci z Objawienia 20:14 (np. Jana 3:16; 5:24; 6:35; 11:26; „nigdy nie umrze” to znaczy: „nigdy nie doświadczy drugiej śmierci”).

Dave Hunt trafnie zauważył: „Każdy, kto będzie spędzać wieczność w jeziorze z ognia (Objawienie 20:14), sam się tam skazał, odrzucając zbawienie, które Bóg zapewnił mu jako darmowy dar swojej łaski” (What Love Is This? Calvinism’s Misrepresentation of God, wydanie drugie [Bend, OR: The Berean Call, 2004], s. 312).

Jana 11:25-27. Pewność, że zostaniemy uwielbieni, by żyć na zawsze z Panem Jezusem Chrystusem w Jego Królestwie, pochodzi wyłącznie z wiary, niezależnie od uczynków (Jana 11:25). Pewność, że ktoś „nigdy nie umrze [duchowo]”, opiera się wyłącznie na wierze w Niego („Kto wierzy we Mnie, nigdy nie umrze”). W Ewangelii Jana 11:25-27 nie ma żadnej wzmianki ani aluzji do wytrwałości.

Kalwiniści interpretują te wersety w ten sposób, że każdy, kto nieustannie wierzy aż do samego końca swojego życia, zostanie uwielbiony i nigdy nie umrze duchowo. Jest to jednak interpretacja niemożliwa z trzech powodów. Po pierwsze, oznaczałoby to, że człowiek nie narodziłby się na nowo, dopóki nie wytrwałby w wierze do końca swojego życia. Na ziemi nie byłoby ani jednej osoby narodzonej na nowo, ponieważ żadna żyjąca osoba nie „wytrwała” jeszcze zgodnie z definicją kalwinizmu. Po drugie, oznaczałoby to, że Pan Jezus wprowadził ludzi w błąd, gdy posługiwał się przykładami, takimi jak picie wody życia i w jego wyniku brak odczuwania pragnienia na zawsze, zupełny brak świadomości grzechu, gdy raz się zostało oczyszczonym, oraz spożywanie chleba życia i w jego wyniku brak odczuwania głodu na zawsze (Jana 4:10-14; 6:35). Po trzecie, czas teraźniejszy w trybie oznajmującym nie odnosi się do działania ciągłego. Kontekst wskazuje, o jaki rodzaj działania chodzi. Konteksty z Ewangelii Jana 3:16; 4:10-14; 5:24; 6:35-47 oraz 11:25-27 pokazują, że człowiek ma wieczne zbawienie w chwili, gdy uwierzy w Jezusa, w tym samym momencie, gdy uwierzy Jezusowi Chrystusowi dla życia wiecznego.

Należy również zauważyć, że „wytrwałość w wierze” nie jest tym samym, co „wytrwałość w dobrych uczynkach”. Jednak kalwiniści twierdzą, że człowiek musi wytrwać zarówno w wierze, jak i w dobrych uczynkach, aby udowodnić, że narodził się na nowo (kalwiniści starego typu) lub aby zdobyć „ostateczne zbawienie” (kalwiniści nowego typu).

Doktryna wytrwałości świętych jest koniem trojańskim. Pozwala ona twierdzić, że wierzy się w wieczne zbawienie, a jednocześnie głosić, że jeśli ktoś nie wytrwa, skończy w jeziorze z ognia. Nie ma pewności życia wiecznego dla kogoś, kto wierzy, że musi wytrwać, aby wejść do Królestwa Chrystusa i uniknąć wiecznego potępienia.

Utrzymuj łaskę w centrum uwagi, a będziesz wiedział, że masz wieczne bezpieczeństwo, niezależnie od tego, czy wytrwasz, czy nie.

______________

Bob Wilkin (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest założycielem i dyrektorem wykonawczym Grace Evangelical Society oraz współgospodarzem Grace in Focus Radio. Mieszka w Highland Village w Teksasie ze swoją żoną Sharon. Jego najnowsze książki to: Faith Alone in One Hundred Verses oraz: Turn and Live: The Power of Repentance.

Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, napisz do nas na adres ges@faithalone.org.

Get Grace in Focus in your inbox

Share
Post
Email