Często słyszymy to pytanie. Sam otrzymał dziś e-mail na ten temat.

Koncepcja, zgodnie z którą Kościół zastąpił Izrael, nazywana jest teologią zastąpienia (lub supersesjonizmem). Teologię zastąpienia głoszą katolicy, prawosławni oraz wiele tradycji protestanckich.

Jest to pogląd, że Żydzi nie są już ludem wybranym przez Boga, a Izrael nie jest już narodem wybranym przez Boga. Jest to pogląd, że nie będą też Jego narodem/ludem wybranym w przyszłości. Jest to pogląd, że Kościół jest i na zawsze będzie nowym narodem wybranym. Według tego poglądu Kościół jest Nowym Izraelem. Według tego naród żydowski utracił prawo do bycia narodem wybranym przez Boga, gdy odrzucił Pana Jezusa Chrystusa.

Dyspensacjonalizm się z tym nie zgadza. Dyspensacjonalizm twierdzi, że Izrael był, jest i zawsze będzie narodem wybranym przez Boga. Kościół nie jest Izraelem. Kościół nie zastępuje Izraela. Obietnice dane Izraelowi zostaną spełnione dla Izraela, a nie dla Kościoła.

Teologia zastąpienia podważa bezwarunkowe obietnice Boga dane Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Robi z nich papkę, ignorując List do Rzymian 9–11 oraz nauczanie Apostoła Pawła dotyczące Izraela, że „dary i powołanie Boże są nieodwołalne” (Rzymian 11:25–29). Nieodwołalne oznacza niezastępowalne!

Apostoł Paweł bardzo jasno stwierdził, że obecnie istnieją trzy rodzaje ludzi i że te same trzy grupy będą obecne w Tysiącleciu i zaludnią nową ziemię. Napisał: „Nie dawajcie powodu do zgorszenia ani 1) Żydom, ani 2) Grekom, ani 3) Kościołowi Bożemu” (1. Koryntian 10:32, numeracja dodana).

Bóg obiecał Abrahamowi astronomiczną liczbę potomków. To się jeszcze nie wydarzyło. Ale musi się wydarzyć, ponieważ Bóg nie może kłamać. Bóg obiecał, że Abraham i jego potomkowie, liczni jak gwiazdy na niebie, będą zamieszkiwać i posiadać ziemię Izraela od rzeki aż do morza. Izrael nigdy nie posiadał całej ziemi, która mu została obiecana.

GotQuestions.org (zobacz tutaj) komentuje:

Zgodnie z Księgą Rodzaju 15:18 i Księgą Jozuego 1:4 ziemia, którą Bóg dał Izraelowi, obejmowała wszystko od Nilu w Egipcie po Liban (z południa na północ) oraz wszystko od Morza Śródziemnego po Eufrat (z zachodu na wschód). Na dzisiejszej mapie ziemia, o której Bóg powiedział, że należy do Izraela, obejmuje wszystko, co posiada współczesny Izrael, plus całe terytorium zajmowane przez Palestyńczyków (Zachodni Brzeg i Strefa Gazy), plus część Egiptu i Syrii, plus całą Jordanię, plus część Arabii Saudyjskiej i Iraku. Tak więc Izrael posiada obecnie tylko ułamek ziemi obiecanej przez Boga; reszta ich dziedzictwa prawdopodobnie czeka na powrót Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Bóg dał swoje słowo, że naród izraelski nigdy nie przeminie, dopóki słońce świeci w dzień, a księżyc i gwiazdy świecą w nocy (Jeremiasz 31:35–37).

Teologia zastąpienia czasami prowadziła do antysemityzmu.

Marcin Luter stał się antysemitą w późniejszym okresie swojego życia. W książce z 1543 roku zatytułowanej: „O Żydach i ich kłamstwach”, zalecał podpalanie żydowskich synagog i szkół, niszczenie żydowskich domów oraz konfiskatę żydowskiego mienia i własności.

Noam Marans pisze (zobacz tutaj):

Sfrustrowany niezłomnością Żydów i wprowadzony w błąd co do żydowskich praktyk, Luter w późniejszych latach porzucił swoją wczesną otwartość wobec narodu żydowskiego i pisał antysemickie tyrady. „O Żydach i ich kłamstwach” (1543) jest dokumentem ewidentnie antysemickim. Pisze on: A zatem, drogi chrześcijaninie, strzeż się Żydów […] widzisz, jak gniew Boży wydał ich w ręce diabła, który pozbawił ich nie tylko właściwego zrozumienia Pisma Świętego, ale także zdrowego rozsądku, skromności i rozumu […] Dlatego też, gdy zobaczysz prawdziwego Żyda, możesz z czystym sumieniem przeżegnać się i śmiało powiedzieć: „Oto idzie diabeł wcielony”.

Co gorsza, gniewowi Lutra i jego rosnącej władzy religijnej i politycznej towarzyszył program ochrony społeczeństwa chrześcijańskiego przed wpływem i skażeniem żydowskim poprzez palenie lub burzenie synagog, niszczenie żydowskich domów, konfiskatę żydowskich świętych ksiąg, zakaz praktyk religijnych, wywłaszczanie Żydów z majątku oraz deportację Żydów.

Proponuję również przeczytanie książki z 1999 roku pt. „Hitler’s Pope: The Secret History of Pius XII” autorstwa Johna Cornwella. Opisuje ona, jak kardynał, który później został papieżem, zawarł porozumienie, że nie będzie krytykował nazistów w zamian za to, że Hitler pozwolił na pozostawienie otwartych kościołów katolickichⁱ.

Teologia zastąpienia może wynikać z dobrych intencji. Jest jednak niebiblijna. Jest antybiblijna. Sprzeciwia się przymierzu z Abrahamem i Dawidem oraz naukom Starego i Nowego Testamentu.

Utrzymuj łaskę w centrum uwagi, a będziesz modlić się o pokój dla Izraela i oczekiwać przyszłego zbawienia całego Izraela (Rzymian 11:26).

i Od tego czasu pojawiła się krytyka, że książka była nieobiektywna i że papież rzeczywiście pomógł uratować niektórych Żydów podczas wojny. Jednak jest jasne, przynajmniej dla mnie, że papież przedłożył politykę nad zasady. To, co uważał za pragmatyczne, było w rzeczywistości zawarciem paktu z diabłem. Zachęcam was do przeczytania tej książki samodzielnie.

______________

Bob Wilkin (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest założycielem i dyrektorem wykonawczym Grace Evangelical Society oraz współgospodarzem Grace in Focus Radio. Mieszka w Highland Village w Teksasie ze swoją żoną Sharon. Jego najnowsze książki to: Faith Alone in One Hundred Verses oraz: Turn and Live: The Power of Repentance.

Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, napisz do nas na adres ges@faithalone.org.