Pewnego dnia Aaron, pierwszy arcykapłan narodu izraelskiego, złożył ofiary Panu Bogu. Razem z Mojżeszem wszedł do przybytku. Kiedy wyszli z przybytku i pobłogosławili lud, ujrzeli niesamowity widok. Z nieba spadł ogień i strawił ofiarę na ołtarzu. Jak można się było spodziewać, kiedy ludzie to zobaczyli, byli pod wrażeniem. Padli na twarze, wykrzykując na chwałę Panu Bogu (3. Mojżeszowa 9:22–24).
Nadab i Abihu byli najstarszymi synami Aarona i również służyli w przybytku jako kapłani. Wydaje mi się bardzo prawdopodobne, że byli oni wierzącymi. Jako wierzący, byli raz na zawsze zbawieni i jako tacy, mieli nieutracalne życie z Boga. Nie sądzę, aby Bóg wybrał niewierzących na następców arcykapłana swojego ludu. Jednak ci dwaj kapłani postąpili bardzo nierozsądnie.
Mojżesz pisze, że każdy z nich wziął kadzielnicę i włożył do niej ogień. Złożyli Panu Bogu ofiarę kadzidła tym ogniem, ale Pan Bóg nie nakazał im tego.
Dlaczego ci dwaj mężczyźni nie posłuchali Pana Boga? Mojżesz tego nie wyjaśnia, ale myślę, że wiem. Widzieli, jak ludzie reagowali na ogień, który pochodził od Pana Boga. Pan Bóg wybrał ich i ich ojca, aby służyli jako kapłani w przybytku. W ich umysłach Bóg darzył ich wielkim szacunkiem. Ludzie podziwiali ich.
Jeśli tak było, to chcieli zaimponować ludziom. Byli ważnymi osobistościami w obozie. Ich pozycja uderzyła im do głowy. Chcieli powtórzyć aplauz tłumu. Ponieważ wydawało im się, że Pan Bóg darzył ich wielkim szacunkiem, pomyśleli, że dobrym pomysłem będzie stworzenie własnego ognistego widowiska.
Nie było to dobre posunięcie. Cudowny ogień pojawił się ponownie. Pochodził od Pana Boga. Ale pochłonął ich. Zginęli na miejscu (3. Mojżeszowa 10:1–2).
Ich historia przypomina mi Szymona z Dziejów Apostolskich 8:9–24. Był on nowym wierzącym. Jako wierzący, był raz na zawsze zbawiony i jako taki, miał nieutracalne życie z Boga. Widział cudowną moc Boga działającą w Piotrze i Janie. Inni wierzący w jego mieście byli pod wrażeniem, podobnie jak on. Zaproponował Piotrowi pieniądze, jeśli ten da mu możliwość korzystania z tej mocy. Szymon chciał zaimponować ludziom.
Wielu dochodzi do wniosku, że Nadab, Abihu i Szymon musieli być niewierzącymi. Zawsze uważam to za dziwne. Nie powinno nas dziwić, że wierzący mogą chcieć czuć się ważni. Ze względu na nasze ciało możemy pragnąć, aby inni wierzący uważali nas za wyjątkowych. Ilu z nas skorzystałoby z okazji, aby być postrzeganym w oczach ludzi jako najważniejsza osoba na zgromadzeniu?
Zbyt łatwo jest spojrzeć na tych trzech mężczyzn i powiedzieć, że byli niewierzący. Możemy przekonać samych siebie, że nigdy nie zrobilibyśmy czegoś tak bezczelnego i aroganckiego jak oni. Bóg słusznie ich ukarał. Nadab i Abihu stracili życie. Piotr powiedział Szymonowi, że grozi mu ten sam los.
Duma jest straszną rzeczą. Jesteśmy głupcami, jeśli uważamy, że jesteśmy na nią odporni. Zgromadzenie jest Ciałem Chrystusa. Należy do Niego. Każdy z nas jest w nim tylko sługą (1. Koryntian 3:5–7). Niezależnie od naszej roli i darów, bądźmy zadowoleni. Obyśmy nigdy nie byli winni próbowania zaimponowania innym. Zamiast tego zachęcajmy innych, aby byli pod wrażeniem Pana Boga. To On sprowadził ogień z nieba w czasach Nadaba i Abihu i dokonał cudów poprzez Piotra i Jana.
__________
Ken Yates (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest redaktorem czasopisma Grace Evangelical Society i mówcą GES na wschodnim wybrzeżu i za granicą. Jego najnowsza książka to Hebrajczycy: Partnerzy z Chrystusem.
Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, napisz do nas na adres ges@faithalone.org.
