Słowo „śmierć” (θανατος, thanatos) występuje w Liście do Rzymian 22 razy. (Słowo „umarły” [νεκρός. nekros] występuje 16 razy). Często, kiedy ludzie słyszą słowo „śmierć”, myślą, że Biblia mówi o wiecznej śmierci lub o tym, co się dzieje, kiedy człowiek idzie do piekła. Werset, który najczęściej w ten sposób jest traktowany to Rz 6:23, w którym Paweł mówi, że „zapłatą za grzech jest ‘śmierć’”.

Ten werset jest często używany w apelach ewangelizacyjnych. Wszyscy widzieliśmy ten werset użyty w ten sposób w traktatach ewangelicznych. Utrzymuje się, że jeśli ktoś nie wierzy w Jezusa Chrystusa, umrze z niewybaczonymi grzechami i pójdzie do piekła. Piekło jest drugą „śmiercią” i tym, na co dana osoba zasługuje za swoje grzechy.

Istnieje wiele powodów, aby ponownie rozważyć ten pogląd odnośnie wersetu Rz 6:23. W tym blogu omówię kilka z nich. Po pierwsze, we wiodącym leksykonie greckiego do Nowego Testamentu uważa się, że najczęstsze użycie słowa „śmierć” odnosi się do śmierci fizycznej, a nie wiecznej. Po drugie, kiedy przyjrzymy się temu, jak to słowo jest używane w Liście do Rzymian, to właśnie to napotykamy.

Czytelnik może sam sprawdzić, jak to słowo jest używane w Liście do Rzymian (1:32; 5:10, 12 [2x], 14, 17, 21; 6:3, 4, 5, 9, 16, 21, 23; 7:5, 10, 13 [2x], 24; 8:2, 6, 38). Wyraźnie widać, że w zdecydowanej większości przypadków słowo to wyraźnie oznacza śmierć fizyczną. Wielu uznaje ten fakt, ale uważa, że w 6:16, 21, 23 Paweł używa go do opisania wiecznej śmierci w piekle. W tych wersetach ma odnosić się ono do śmierci duchowej.

Twierdzę jednak, że słowo to w tych wersetach oznacza to samo, co słowo to oznacza w innych przypadkach, w których jest używane. Jeśli spojrzymy na to, kiedy słowo to jest używane w tym liście, zobaczymy, że we wszystkich, oprócz jednego (1:32), słowo to w Liście do Rzymian, występuje w części dotyczącej uświęcenia. W rozdziałach 5 do 8 Paweł omawia jak powinniśmy żyć po uwierzeniu [po otrzymaniu daru życia wiecznego].

Paweł wskazuje w tej części listu, że istnieją poważne konsekwencje grzechu. Grzech może prowadzić nawet do śmierci fizycznej. Za każdym razem, gdy grzeszymy, jako wierzący doświadczamy śmiertelnych konsekwencji grzechu. Grzech prowadzi nas w tym kierunku. Jakub używa tego słowa w ten sposób, na przykład w Liście Jakuba 5:20.

Paweł ma na myśli to pojęcie, kiedy opisuje swoje własne doświadczenie z grzechem. Po tym, jak stał się wierzącym, kiedy zgrzeszył, doświadczył śmierci (7:9-10).

Paweł nie poszedł do piekła! Nie doświadczył wiecznej śmierci.

Taki pogląd na słowo „śmierć” ma sens nawet w 6:16, 21 i 23. Paweł piesze do wierzących i mówi, że kiedy wierzący grzeszą, doświadczają śmierci (6:16). To samo mówi w 6:21. Grzech w życiu wierzącego jest doświadczeniem śmierci i może nawet doprowadzić do śmierci fizycznej.

List do Rzymian 6:23 jest prawdopodobnie najtrudniejszym wersetem do zrozumienia w tym świetle. Ale z pewnością powinniśmy rozumieć werset 23 w świetle tego, jak słowo to jest używane w wersecie 21. Bóg dał nam życie wieczne. Kiedy jako wierzący chodzimy w posłuszeństwie dzięki mocy Ducha Świętego, my doświadczamy tego życia [wiecznego]. Ale kiedy grzeszymy, doświadczamy śmierci. W trakcie grzeszenia odwróciliśmy się od cieszenia się [tym] życiem [wiecznym], które posiadamy. Ponieważ Paweł mówi do wierzących, wiemy również, że nie mówi o duchowej śmierci/piekle. Niemożliwe jest, aby wierzący doświadczyli wiecznej śmierci.

Paweł w Liście Rzymian nie mówi o tym, że grzech prowadzi do piekła. To, co powoduje, że dana osoba idzie do piekła, to fakt, że nie ma ona życia wiecznego. Życie wieczne otrzymujemy jako dar przez samą wiarę w Chrystusa. Jednakże grzech przynosi konsekwencje. Kiedy wierzący grzeszy, to doświadcza śmierci. Być może moglibyśmy powiedzieć, że każdy akt grzechu jest brakiem doświadczania chodzenia w życiu [wiecznym], które jako wierzący posiadamy. Grzech zawsze powoduje śmierć. Jeśli nie okaże się skruchy, nie będzie się go żałować [wyznając go Bogu Ojcu], to może taki grzech doprowadzić nawet do śmierci fizycznej [zbawionej osoby].