Rozdział 49. Księgi Rodzaju zatytułowałem „Sąd Jakuba”. Jakub, zwany również Izraelem, osądził swoich synów i rozdał nagrody. W tym rozdziale znajdujemy zapowiedź sądowej stolicy Chrystusa (Bema) dla chrześcijan.
Kolejność, w jakiej Jakub osądza swoich synów, jest zgodna z kolejnością ich matek. Pierwszych sześciu wymienionych synów to synowie Jakuba i Lei. Kolejnych czterech to synowie, których miał z konkubinami. Ostatnich dwóch błogosławionych synów to dwaj synowie Racheli.
Ostatnich siedmiu zostaje pobłogosławionych bardzo krótkimi komentarzami (1. Mojżeszowa 49:13–21,27, średnio nieco ponad jeden werset na każdego). Tych siedmiu to Zebulon, Issachar, Dan, Gad, Neftali i Benjamin.
Benjamin jest błogosławiony jako ostatni, ponieważ jest najmłodszym synem Racheli.
Trzej najstarsi synowie – Ruben, Symeon i Lewi – otrzymują naganę od ojca. Musiało to być dla nich bolesne.
1. Mojżeszowa 49:3 zaczyna się dobrze. Ruben był jego pierworodnym synem, potęgą Jakuba i początkiem jego siły, doskonałością godności i doskonałością mocy.
Ale w 1. Mojżeszowej 49:4 sytuacja ulega zmianie. Ruben jest niestabilny. „Nie będziesz wybitny”. Dlaczego? „Ponieważ wszedłeś do łoża swego ojca” (zob. 1. Mojżeszowa 35:22). Spał z jedną z konkubin swojego ojca.
Ruben zbezcześcił łoże swojego ojca.
Szymon i Lewi również otrzymują naganę. „W ich mieszkaniu są narzędzia okrucieństwa”. „Niech nie będzie czci dla ich zgromadzenia, bo w gniewie zabili człowieka” (1. Mojżeszowa 34:26). „Niech będzie przeklęty ich gniew, bo jest gwałtowny, i ich zapalczywość, bo jest okrutna!”.
„Rozdzielę ich w Jakubie i rozproszę w Izraelu”.
O żadnym z tych trzech synów nie powiedziano nic dobrego.
Chociaż zostali wydziedziczeni, nadal byli częścią narodu izraelskiego. Nie stracili tego statusu. I chociaż Lewici zostali rozproszeni i nie mieli własnej ziemi, stali się linią kapłańską. Rubenici i Symeonici byli błogosławieni na wiele sposobów. Ale ich przyszłość nie była tak wspaniała, jak mogła być.
W przypadku każdego z tych trzech braci jeden poważny grzech miał ogromny wpływ na nich i ich potomków.
Bracia ci są przykładem wierzących, którzy doświadczą nagany przed tronem sądu, ale nadal będą przebywać w królestwie i służyć Panu na zawsze. Chociaż nie jest to pewne, mogą oni nawet przedstawiać wierzących, którzy pokonują trudności i otrzymują pewną dozę nagany. W końcu nic nie wskazuje na to, że ci trzej bracia odeszli od Pana i wiary w późniejszym okresie życia.
Pięć wspaniałych wersetów jest skierowanych do Judy (1. Mojżeszowa 49:8-12). Tylko on i Józef otrzymują taką pochwałę i tak rozległe błogosławieństwa.
Juda jest tym, „którego będą chwalić twoi bracia”.
Jednym z najbardziej znanych wersetów Starego Testamentu jest 1. Mojżeszowa 49:10: „Nie odejdzie berło od Judy ani prawodawca od jego stóp, aż przyjdzie Sziloh”.
Berło to laska noszona przez władców. Symbolizuje ich władzę i autorytet.
Chodzi o to, że król Izraela będzie pochodził z plemienia Judy.
1. Mojżeszowa 49:11–12 przedstawia królestwo Mesjasza jako czas wiecznej radości i szczęścia. Wino jest symbolem dobrobytu i radości.
Zebulon i Issachar (1. Mojżeszowa 49:13–15). Może to oznaczać, że w przyszłości ziemia Zebulona będzie sięgać wybrzeża i zbliży się do Sydonu. Możliwe jest również, że hebrajski tekst oznacza, że Zebulon będzie położony w kierunku (a nie nad) morzem, co oznacza, że będzie wystarczająco blisko, aby prowadzić handel z ludźmi z morza.
Dan (1. Mojżeszowa 49:16–17). Słowo Dan oznacza „Bóg jest moim sędzią”. 1. Mojżeszowa 49:16 nawiązuje do tego. Jednak 1. Mojżeszowa 49:17 jest bardzo negatywna w stosunku do plemienia Dana. W Księdze Sędziów 18. Danici stają się plemieniem bałwochwalczym, mającym własnego bożka i własnego kapłana.
Co ciekawe, plemię Dana nie jest wspomniane w Objawieniu 7:5–8. Nie wiem, co to oznacza w odniesieniu do Dana. Nie ma tam wzmianki o plemieniu Efraima, choć pojawia się Józef, prawdopodobnie w odniesieniu do Efraima.
1. Mojżeszowa 49:18 prawdopodobnie nie odnosi się konkretnie do Dana. W rzeczywistości jest to prawdopodobnie oczekiwanie Jakuba, oczekiwanie, które powinno mieć również każde plemię.
Zbawienie z 1. Mojżeszowa 49:18 nie jest życiem wiecznym. Jest to wyzwolenie spod panowania pogan. Jest to posiadanie własnej ziemi rządzonej przez Mesjasza Króla.
Gad i Aszer (1. Mojżeszowa 49:19–20). Gad miał zostać zaatakowany przez swoich sąsiadów. Ale on zwyciężył.
Aszer będzie miał bardzo żyzną ziemię i będzie bardzo produktywnym plemieniem.
Neftalim (1. Mojżeszowa 49:21). Jest to plemię Baraka, który wraz z Deborą przełamał niewolę pogan (Sędziów 4–5). Było to plemię zamieszkujące wyżyny, a obraz tutaj przedstawia energiczny lud górski. W NKJV słowo oddano nieprawidłowo i powinno być oddane jako „jelenie”, zgodnie z KJV.
Józef również otrzymał fantastyczne błogosławieństwo. Jego dwaj synowie zostali już wcześniej pobłogosławieni przez Jakuba. Następnie pobłogosławił on również Józefa (1. Mojżeszowa 49:22-26).
Dwa plemiona, które pochodziły od niego, będą płodne i otrzymają wiele błogosławieństw od Boga. Józef znosił wiele prześladowań i cierpień, a kiedy zostanie osądzony przez Mesjasza przed Tysiącleciem, zarówno on, jak i jego potomkowie otrzymają nagrodę.
Benjamin jest porównywany do żarłocznego wilka, który pożera swoją ofiarę i dzieli łupy (1. Mojżeszowa 49:27). Chociaż może to być coś dobrego, historia Benjamina pokazuje, że cecha ta była również nadużywana.
Komentatorzy wskazują na Księgę Sędziów 19–21, aby pokazać przemoc tego plemienia. Jest to opowieść o mężczyznach z miasta Beniamina, Gibei, którzy znęcali się nad konkubiną Lewity i zabili ją. Doprowadziło to do bitwy między Beniaminitami, a innymi plemionami. Plemię Benjamina zostało prawie całkowicie wyniszczone. Tylko niewielkiej liczbie ocalałych mężczyzn zapewniono żony.
Paweł mówi w 2. Koryntian 5:10, że wszyscy wierzący muszą stawić się przed tronem sądu Chrystusa, Bema, aby otrzymać zapłatę za to, co uczynili w ciele, czy to dobre, czy złe.
Z nauk Pana Jezusa zawartych w Ewangeliach wiemy, że nasz sąd będzie publiczny (Mateusza 6:4,6,18 – „On sam wynagrodzi ci otwarcie” za rzeczy uczynione „w ukryciu”; zobacz także Łukasza 19:16-26, gdzie wszyscy trzej słudzy są sądzeni publicznie).
Wiemy również, że dla niektórych będzie to radość i chwała, a dla innych nagana i wstyd (Łukasza 19:16–26; 1. Jana 2:28).
Wydaje mi się, że to, co Jakub robi tutaj, jest nieco podobne do tego, co Pan Jezus uczyni na Bema, z wyjątkiem tego, że Bema obejmie całe nasze chrześcijańskie życie, a panowanie będzie wymagało trzymania się naszego wyznania Chrystusa aż do końca naszego życia.
Jakub był człowiekiem wiary. Umarł dobrze. Umarł w wierze. Oczekiwał przyjścia Mesjasza – tego, co nazwalibyśmy Drugim Przyjściem. Pragnął, aby Mesjasz panował nad Izraelem w Ziemi Obiecanej.
Jakub pobłogosławił swoich synów, jednego po drugim.
Obyśmy żyli w taki sposób, aby przynosić chwałę i cześć naszemu Panu i Zbawicielowi, abyśmy, gdy On nas osądzi, usłyszeli: „Dobrze, sługo dobry” (Łukasza 19:17).
______________
Bob Wilkin (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest założycielem i dyrektorem wykonawczym Grace Evangelical Society oraz współgospodarzem Grace in Focus Radio. Mieszka w Highland Village w Teksasie ze swoją żoną Sharon. Jego najnowsze książki to: Faith Alone in One Hundred Verses oraz: Turn and Live: The Power of Repentance.
Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, napisz do nas na adres ges@faithalone.org.
