W odpowiedzi na niedawny blog, który napisałem na temat „Wystrzegaj się mylących wyjaśnień Ew. Jana 3:16” („Beware of Confusing Explanations of John 3:16”), Robert pyta: „Jak radzisz sobie z Janem 2:23, gdzie „pisteuō” jest tłumaczone jako „powierzyć się”?
Oto Ew. Jana 2:23-24: A gdy był w Jerozolimie podczas Paschy w święto, wielu uwierzyło [πιστεύω, pisteuó, Strong 4100] w jego imię, widząc cuda, które czynił. *Ale Jezus nie powierzał [πιστεύω, 4100] im samego siebie, bo on znał wszystkich;To samo greckie słowo „pisteuō” jest przetłumaczone jako „uwierzyć” we w. 23 i „powierzyć (się)” we w. 24.
Dające do zrozumienia pytanie Roberta, które często słyszę, brzmi następująco: Jeśli „pisteuō” oznacza „powierzyć (się) [„commit” – „powierzyć (się), zobowiązać się”]” w w. 24, to dlaczego nie oznacza również „powierzyć się” we w. 23? Czy nie moglibyśmy przetłumaczyć tych wersetów jako „wielu oddało się/powierzyło się Jego imieniu… Ale Jezus nie powierzył się im?
„Pisteuō” jest użyte 100 razy w Ewangelii Jana. Tylko w Jana 2:24 angielskie przekłady tłumaczą je jako „commit” [„powierzyć się; oddać się; zobowiązać się”] lub „entrust” [„powierzyć; zaufać”]. Dlaczego? Ponieważ tłumacze biorą pod uwagę kontekst. W kontekście Jana 2:23, „powierzanie (się)” Jego imieniu nie ma sensu. Porównaj Jana 1:12, gdzie występuje to samo wyrażenie („Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;”). I w kontekście Jana 2:24: „On sam nie uwierzył im” nie miałoby sensu. (Gdyby Jan chciał powiedzieć, że On sam im nie wierzył, użyłby „episteuen eis autous”, a nie „episteuen autois”).
Słowo „pisteuō” jest używane w odniesieniu do angielskiego „commitment” czy „entrusting”, oznaczające „zobowiązanie” lub „powierzenie” tylko osiem razy w NT – na 246 całkowitych użyć tego greckiego słowa. Takie znaczenie tego słowa jest bardzo rzadkie w NT.
Żaden z tych ośmiu fragmentów nie wyjaśnia, co musimy zrobić, aby mieć życie wieczne. W rzeczywistości, żaden z nich nie odnosi się do tego, co „powierzamy Bogu” lub czym/w jaki sposób „zobowiązujemy się wobec Boga” – lub wobec kogokolwiek. Wszystkie osiem wersetów odnosi się do tego, co i czy Bóg powierza lub zobowiązuje się wobec ludzi:
Łukasza 16:11: Bóg powierzy zwycięzcom prawdziwe bogactwa w życiu przyszłym.
Jana 2:24: Jezus nie powierzał Siebie nowym wierzącym, którzy nie byli jeszcze zaangażowani w publiczne wyznawanie Go (porównaj Jana 3:1-21).
Rzymian 3:2: Bóg powierzył swoje wyrocznie Żydom.
1 Koryntian 9:17: Bóg powierzył Pawłowi szafarstwo.
Galacjan 2:7: Bóg powierzył Pawłowi ewangelię dla pogan.
1 Tesaloniczan 2:4: Bóg powierzył Pawłowi ewangelię.
1 Tymoteusza 1:11: Bóg powierzył Pawłowi ewangelię (dosłownie: „według chwalebnej ewangelii błogosławionego Boga, którą mi powierzono”).
Tytus 1:3: Bóg zobowiązał Pawła do głoszenia Jego słowa.
Ponieważ tłumacze są świadomi tych ośmiu zastosowań, tłumaczą Jana 2:23 i Jana 2:24 w oparciu o to, co dyktuje im kontekst.
Według Jana 1:12, kto wierzy w imię Jezusa, jest dzieckiem Bożym i narodził się z Boga. Jana 2:23 mówi, że wielu uwierzyło w Jego imię, gdy zobaczyli znaki, które czynił. Dlatego ci ludzie zostali tego dnia zrodzeni z Boga [otrzymali życie wieczne]. Jednak Jezus nie zaufał im czy też nie powierzył im Siebie. Dlaczego? Ponieważ wiedział, że nie byli gotowi wyznawać Go otwarcie przed ludźmi.
Jeśli jesteś wierzącym, nie bierz tego za pewnik, że Bóg powierza Siebie Samego tobie. Jeśli chodzisz w świetle Jego słowa, to On rzeczywiście powierza ci nowe zrozumienie i lekcje życia. Ale jeśli chodzisz w ciemności, to On tego nie robi. Wgląd w Słowo Boże nie opiera się przede wszystkim na własnym intelekcie czy własnej technice. Opiera się przede wszystkim na tym, że Bóg objawia jego znaczenie tym, którzy są pokorni i szukający. Bóg sprzeciwia się dumnym, ale wylewa swoją łaskę na pokornych.
