Sa LuKas 10:1, sinugo ng Panginoon ang pitumpung alagad upang mauna sa Kanya. Pupunta siya sa Jerusalem para mamatay. Papasukin nila ang mga lungsod at ipahayag na si Jesus ang Cristo at iniaalok sa bansa ang kaharian ng Diyos.
Ang mga lalaking ito ay lubhang pinagpala at may pribilehiyo. Nagsisilbi sila sa Hari. Sila ay halos katulad ni Juan Bautista. Kailangan nilang ihanda ang daan para sa Cristo. Binigyan pa nga sila ng Panginoon ng kakayahang gumawa ng mga himala sa Kanyang pangalan (v9).
Sinabi sa kanila ng Panginoong kapag pumasok sila sa isang lungsod, manatili sila sa isang bahay lamang. Kakainin nila kung anuman ang ibigay ng tahanan. Hindi sila dapat lumipat sa ibang bahay. Sa madaling salita, hindi sila dapat pumunta sa mas magandang bahay na may mas masarap na pagkain kung sakaling may pagkakataon.
Madaling makita kung paano maaaring mag-alok ng mas akomodasyon para sa mga lalalaking ito. Kung papasok sila sa isang bayan at imbitahan silang tumira sa isang pamilya, maaaring simple lang ang bahay na iyon. Ngunit kapag narinig ng iba sa lungsod ang kanilang pangangaral at makita ang kanilang mga himala, maaaring hilingin ng isang mas mayamang tao na manatili ang mga lalaki sa kaniyang tahanan. Maaari niya silang bigyan ng mas komportableng pananatili.
Madali rin makita kung bakit tatanggapin ng mga saksi ng Panginoon ang gayong mga benepisyo. Sila ay mga sugo ng Hari. Ang Diyos ay kumikilos sa pamamagitan nila. Nangangaral sila tungkol sa isang darating, maluwalhati, at walang hanggang kaharian. Maaaring isipin ng mga lalaking iyon na karapat-dapat sila sa pinakamagandang bagay na maibibigay ng isang bayan. Madaling maging sakim at maniwala na karapat-dapat sila sa mas magagandang bagay sa buhay.
Gayunpaman, sinabi sa kanila ni Cristong huwag mahulog sa tuksong ito. Ang kasakiman—kahit pa ito ay palagpasin ng isa dahil sa pagpapalagay na may karapatan siya—ay kasakiman pa rin. Kung tinanggihan ng mga lalaking ito ang ospitalidad ng tumanggap sa kanila dahil nakakuha sila ng mas magandang alok, magdudulot ito ng sama ng loob sa mga nakarinig sa kanilang mensahe at nakakita sa kanilang mga gawa. Sinabi sa kanila ni Cristong magpokus sa kanilang misyon, hindi sa kung ano ang kanilang makukuha sa pagiging mga embahador ng Hari.
Wala sa ating kabilang sa pitumpu. Ito ay isang natatanging panahon sa ministeryo ng Panginoon. Pero pwede rin tayong maging sakim. Maaari nating isiping karapat-dapat tayo sa anumang kayamanang maaaring maging ialok sa atin. Ang isang Cristianong ministri ay maaaring makatanggap ng pondo mula sa isang mayamang tagasuporta. Baka may kalakip na kondisyon ang nagbigay ng donasyon sa ibinigay na pera. Ang ministri ay maaaring tumanggap ng ganitong suporta, na nangangatuwirang ginagawa nila ang gawain ng Panginoon. Ang katapusan ay nagbibigay-katuwiran sa paraan.
Ang isang seminaryong ebangheliko ay maaaring tumanggap ng katulad nito pagdating sa akreditasyon. Kung makukuha nito ang ganitong akreditasyon, mas marami itong maakit na mag-aaral at mas maraming pera. Magreresulta ito sa mas maraming nagtapos at maaabot ang mas malawak na madla gamit ang Banal na Kasulatan. Katanggap-tanggap ang maliliit na kompromiso upang makamit ang gayong mga resulta. Ginagawa nila ang gawain ng Panginoon. May karapatan silang gumawa ng gayong mga konsesyon.
Magagawa rin ng indibidwal na mananampalataya ang parehong bagay. Upang makaimpluwensya sa maraming tao hangga’t maaari, maaari nating ikompromiso ang ating mensahe. Magbibigay-daan ito sa ating makatrabaho ang mas maraming tao. Ang ating laman ay magagalak sa panlabas na tagumpay ng mas malaking saklaw ng impluwensya. Baka bigyan pa tayo nito ng mas maraming pera. Dahil ginagawa natin ang gawain ng Panginoon, karapat-dapat tayo sa mga benepisyong iyon.
Kung pinag-uusapan man natin ang pitumpu sa Lukas 10, isang organisasyong parachurch, isang seminaryo, isang simbahan, o isang indibidwal na mananampalataya, pareho pa rin ang aral sa Lukas 10:7. Ang ating laman ay naghahangad ng pagkilala at kayamanan ng mundo. Habang ginagawa ang gawain ng Panginoon, sasabihin sa atin ng ating laman na karapat-dapat tayo sa mga ganitong benepisyo. Maaaring tawagin itong “karapat-dapat na kasakiman.”
Kapag nahaharap sa ganitong mga tukso, kailangan nating umatras at suriin kung ano ang nangyayari. Kailangan nating manatiling tapat sa kung ano ang gawaing tinawag tayo ng Panginoong gawin. Ang mundo ay maaaring mag-alok sa atin ng ilang kaakit-akit na bagay. Pero kung ang mga bagay na iyon ay magpapahina sa ating pangako sa Hari, dapat natin silang tanggihan. Kahit sa tingin natin ay karapat-dapat tayo sa kanila.
