Paweł używa słowa „zbawić” (sōzō) dziewięć razy w 1. Liście do Koryntian (1:18,21; 3:15; 5:5; 7:16 dwukrotnie; 9:22; 10:33; 15:2). W liście tym nie używa w ogóle rzeczownika „zbawienie” (sōtēria).
Komentatorzy nie są zgodni co do tego, co oznacza słowo „zbawić” w 1. Koryntian 3:15, 5:5 i 15:2. Podobnie jak niektórzy komentatorzy uważam, że w tych trzech wersetach Apostoł Paweł mówi o duchowym zdrowiu przed tronem Chrystusa, czyli przed sądową stolicą (Bema) Chrystusa.
1. List do Koryntian 3:15. Wielu uważa, że Paweł mówi, iż bez względu na to, jaka część uczynków wierzącego zostanie spalona, zostanie on zbawiony od wiecznego potępienia, gdy jego uczynki zostaną osądzone. (Oczywiście wielu zastrzegłoby, że dotyczy to tylko prawdziwych wierzących. Wielu powiedziałoby, że gdyby zbyt wiele uczynków zostało spalonych, dowodziłoby to, że dana osoba w ogóle nie narodziła się na nowo). Z tym poglądem wiążą się ogromne problemy. Po pierwsze, wierzący zostali już zbawieni od wiecznego potępienia, co Apostoł Paweł jasno stwierdza w Dziejach 16:31; Galacjan 2:16; Efezjan 2:5,8-9 oraz 1. Tymoteusza 1:16. Po drugie, zbawienie od wiecznego potępienia jest niezależne od uczynków (Efezjan 2:9). Po trzecie, kontekstem 1. Koryntian 3:5-15 jest Bema. Nikt nie uzyska tam życia wiecznego. Chodzi tam o nagrody za wykonaną pracę.
Słowo sōzō jest często używane w Nowym Testamencie w odniesieniu do bycia zdrowym (np. Mateusza 9:22; Marka 10:52; Łukasza 18:42).
Apostoł Paweł mówi, że mądrzy mistrzowie budownictwa, tacy jak on sam i Apollos, będą duchowo zdrowi na Bema, bez względu na to, ile z ich dzieł zostanie spalonych, w wyniku tego, że nie miały one wartości wiecznej (np. polowanie, wędkarstwo, golf i oglądanie sportu to wszystko drewno, słoma i siano, ponieważ nie mają one wartości wiecznej).
W komentarzu „The Grace New Testament Commentary” Dwight Hunt napisał:
Paweł i Apollos, rozważani tutaj jako przykłady (1. Koryntian 3:5-6,9-10), byli obaj ludźmi duchowymi którzy gdyby kontynuowali tę samą ścieżkę, zostaliby uznani za zdrowych przed tronem sądowym, choć obaj z pewnością mieliby pewne uczynki, które nie przeszłyby testu wiecznej wartości (str. 721).
1. List do Koryntian 5:5. Ten werset wprawił wielu w zakłopotanie, ponieważ dotyczy dyscypliny kościelnej wobec wierzących. Apostoł Paweł wydał wierzącego szatanowi na zniszczenie jego ciała, aby jego duch mógł zostać zbawiony w dniu Pana Jezusa. Wielu komentatorów uważa, że Paweł Apostoł mówił, iż jeśli ktoś nie wytrwa, nie osiągnie tego, co nazywają ostatecznym zbawieniem. Takie rozumienie jest niemożliwe, biorąc pod uwagę liczne stwierdzenia Pawła dotyczące wyłącznej wiary (np. Rzymian 4:4; Galacjan 2:16; Efezjan 2:8-9).
Podobnie jak w 1. Kortyntian 3:15, chodzi o duchowe zdrowie przed tronem sądowym Chrystusa. Należy zauważyć, że „dzień Pana Jezusa” potwierdza tę interpretację, ponieważ w Nowym Testamencie wyrażenie to odnosi się konkretnie do Bema, sądowej stolicy Chrystusa. Więcej szczegółów znajdziesz w tym artykule.
1. List do Koryntian 15:2. Wielu komentatorów interpretowało słowo „zbawić” w tym wersecie jako odnoszące się do zbawienia od wiecznego potępienia, ponieważ Apostoł Paweł używa słowa „ewangelia” w 1. Koryntian 15:1, a w 1. Koryntian 15:3-11 odnosi się do śmierci, pogrzebu, zmartwychwstania i pojawień się Jezusa po zmartwychwstaniu.
Jednak pogląd ten jest niemożliwy z dwóch powodów. Po pierwsze, Paweł używa tutaj czasu teraźniejszego biernego od czasownika sōzō – co oznacza „jest zbawiany” – zamiast czasu przeszłego dokonanego, który oznaczałby „został zbawiony”, jak w Efezjan 2:8. Po drugie, Apostoł Paweł mówi, że zbawienie to można utracić, jeśli nie trzyma się mocno słowa, które głosił.
Fee wyraża powszechne rozumienie:
W tej kwestii stawką jest samo ich istnienie jako wierzących. Oznacza to, że każde odejście od tej ewangelii, która „ich zbawiła” i „w której trwają”, naraża ich na niebezpieczeństwo „wierzenia na próżno” (1. Koryntian, s. 718).
Fitzmyer również:
Jesteście już w trakcie zbawienia, które nie jest jeszcze zakończone; przypomnijcie sobie 1. Koryntian 1:18,21. Ewangelia nie jest jedynie czymś głoszonym w przeszłości, ale ma również obecne znaczenie soteriologiczne. Trzecie zdanie podrzędne odnosi się do przyszłości, ponieważ Paweł łączy ewangelię ze „zbawieniem”, które jest skutkiem wydarzenia Chrystusowego, które wciąż musi dojść do pełnego spełnienia (1. List do Koryntian, str. 544-45).
Pratt wyraża tradycyjny kalwiński punkt widzenia:
Jednak Paweł dodał ważne zastrzeżenie. Są zbawieni, jeśli trzymają się mocno słowa. Jak wskazywał w całym tym liście, Paweł wierzył, że zbawcza wiara z czasem odróżni się od nieszczerości. Prawdziwi wierzący wytrwają w swoim oddaniu Chrystusowi. Paweł nie miał na myśli, że prawdziwie odrodzeni ludzie mogą utracić swoje zbawienie ani że są oni wolni od grzechu i upadków. Rozumiał, zgodnie z nauką całej Biblii, że zbawcza wiara potwierdza się przez całe życie (1-2 List do Koryntian, s. 258).
Lowery jednak słusznie postrzega to jako kwestię uświęcenia:
Tak jak poprzednie przesłanie było istotnym elementem doświadczenia Koryntian w zakresie trwającego zbawienia (czas teraźniejszy czasownika „zbawiony” skupia się na uświęceniu), tak samo było z tym drugim. Odrzucenie zmartwychwstania ciała pozbawiało „ewangelię” treści i czyniło wiarę daremną (eikē, „bez powodu” lub „bez skutku”; por. 1. Koryntian 15:14,17), ponieważ miała ona niegodny przedmiot (por. 1. Koryntian 15:13,17). Wiara w ewangelię obejmuje mocne trzymanie się wiary w zmartwychwstanie Chrystusa. Jeśli ktoś nie trzyma się mocno, jego wiara jest „na próżno”; por. Mateusza 13:18–22, BKC, s. 542).
Podobnie pisze Hunt:
To stwierdzenie podkreśla fakt, że ewangelia obejmuje coś więcej niż usprawiedliwienie, które przynosi życie wieczne; obejmuje ona również codzienne uświęcanie (jesteście zbawiani), jeśli wierzący trwają (lub pozostają w) słowie (por. Jana 8:31–32; Rzymian 1:15; 10:9; 1. Koryntian 15:2; Galacjan 2:20; Efezjan 2:10; Jakuba 1:21). Ten proces codziennego uświęcania odnosi się do jakości życia, jakie chrześcijanin będzie prowadził w wieczności (1. Koryntian 3:9–15; Łukasza 19:11–27; Rzymian 8:16–17; 2. Piotra 1:10–11, GNTC, s. 758).
Apostoł Paweł używa słowa sōzō w 1. Koryntian 3:15, 5:5 i 15:2, aby odnieść się do duchowego zdrowia przed sądowym tronem Chrystusa (Bema). Uważam, że robi to również w 1. Koryntian 1:18,21, ale to wykracza poza zakres tego wpisu. Zachęcam was do przestudiowania słowa „zbawić” w 1. Liście do Koryntian i wyciągnięcia własnych wniosków.
Utrzymujcie łaskę w centrum uwagi, a zachowacie duchowe zdrowie.
______________
Bob Wilkin (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest założycielem i dyrektorem wykonawczym Grace Evangelical Society oraz współgospodarzem Grace in Focus Radio. Mieszka w Highland Village w Teksasie ze swoją żoną Sharon. Jego najnowsze książki to: Faith Alone in One Hundred Verses oraz: Turn and Live: The Power of Repentance.
Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, napisz do nas na adres ges@faithalone.org.
