Ewangelia wg Łukasza 4:31-36 opisuje wydarzenie, które miało miejsce na początku służby Chrystusa. Pan Jezus nauczał w synagodze w Kafarnaum. Na pewno nauczał o nadchodzącym Królestwie Bożym. Niezależnie od tego, czy większość ludzi wierzyła, że jest On Chrystusem, Łukasz zapisał, co myśleli o Jego nauczaniu. Byli zdumieni tym, co mówił, ponieważ „przemawiał z mocą” (Łukasza 4,32). Słuchacze byli pod wielkim wrażeniem.

Powodem takiej reakcji słuchających było to, że nie nauczał tego, czego nauczali inni i nie nauczał w sposób, w jaki nauczali inni. Ówcześni rabini cytowali rabinów z przeszłości. Nawet prorocy Starego Testamentu w minionych wiekach wypowiadali tylko słowa, które, jak twierdzili, pochodziły od Boga. Prorokowali o rzeczach przyszłych.

Chrystus natomiast nie odwoływał się do dawnych rabinów. Przemawiał na podstawie własnego autorytetu. Twierdził, że jest wypełnieniem proroctwa. Wszyscy prorocy Starego Testamentu wskazywali narodowi Izraela na Niego. W Nim Królestwo Boże było oferowane narodowi izraelskiemu. Co więcej, skoro On tam był, można było powiedzieć, że Królestwo Boże się przybliżyło (Marka 1,15). Pan Jezus mógł przynieść Królestwo wybranemu ludowi Bożemu.

Kto mógłby powiedzieć tak wyjątkowe rzeczy? Jaką moc musiały mieć Jego słowa, skoro były prawdziwe?

W tych wersetach Łukasz opowiada o tym, jak Pan Jezus nie tylko nauczał w synagodze. Gdy Jezus Chrystus nauczał, mężczyzna opanowany przez demona krzyczał. W oczywisty i nie dający się z niczym innym pomylić sposób, na słowo Pana Jezusa Chrystusa, demon został wypędzony.

Bez względu na to, o jakich egzorcyzmach słyszeli ludzie w synagodze, ten był inny. Nie było żadnych magicznych zaklęć. Nie było żadnych rytuałów. Pan Jezus po prostu przemówił i tak się stało. Po prostu kazał demonowi „wyjść z niego”. Pośród wszystkich ludzi w budynku demon, który krzyczał, zrobił to, co nakazał mu Chrystus Pan.

Reakcja ludzi na ten cud była praktycznie identyczna z odpowiedzią na Jego nauczanie. Nigdy nie byli świadkami czegoś takiego. Byli zdumieni Jego nauczaniem. Po wypędzeniu demona byli zdumieni. Przypisali to cudowne wydarzenie Jego słowu, które zostało przekazane z wielkim autorytetem i mocą (Łukasza 4,36). Poprzez ten cud Pan Jezus pokazał, że Jego potężne słowo, które głosiło Królestwo Boże, było w stanie urzeczywistnić to Królestwo, pokonując moc szatana.

Łukasz w oczywisty sposób mówi, że zarówno głoszenie Chrystusa, jak i Jego zdolność do wypędzenia demona pokazały, że Jego słowo miało moc czynienia tego, co mówiło, ze względu na Jego wewnętrzny autorytet.

Czyż to nie wspaniałe, że skierował On to potężne i autorytatywne słowo również do nas? Jednym z moich ulubionych przykładów jest: „Zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa Mojego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne”. Pan Jezus obiecuje, że każdy, kto słucha Jego słowa i wierzy w Niego w celu otrzymania życia wiecznego, będzie żył wiecznie z Nim w Jego Królestwie. To potężne słowo! Ono pokonuje samą śmierć.

Bez względu na to, od jak dawna ktoś z nas jest wierzący, nadal dla nas mocne i wspaniałe jest Jego słowo! My, którzy w nie uwierzyliśmy, możemy zareagować tak, jak ludzie w Kafarnaum na to, co usłyszeli i zobaczyli. To fakt: Możemy to zrobić w jeszcze większym stopniu, ponieważ uwierzyliśmy w Niego jako Chrystusa. Jesteśmy pełni zadumy, zachwytu, zdumienia i zaskoczenia gdy rozważamy, co Jego potężne słowo uczyniło dla nas.

_________

Ken Yates (ThM, PhD, Dallas Theological Seminary) jest redaktorem Journal of the Grace Evangelical Society i mówcą GES na wschodnim wybrzeżu i za granicą. Jego najnowsza książka to: „Hebrajczycy: Partnerzy z Chrystusem”.

Jeśli chcesz zadać pytanie dotyczące danego bloga, wyślij nam je na adres ges@faithalone.org.